माणूस - विचारवर्षा

वादळ झेलुनी उभा राहतो जसा पर्वत,
घाव झेलूनी अधिक कणखर होतो माणूस।

अपयशाच्या राखेतून ठिणगी उजळते,
झुंज पुन्हा-पुन्हा देत प्रखर होतो माणूस।

कष्टांच्या भट्टीत तावून घडते सोने ,
दुःख स्वीकारता अधिक उजळतो माणूस।

अश्रूंच्या सागरातून मोतीच जन्मतो,
दुःख गिळुनीही हसत शहाणा होतो माणूस।

अपमानाच्या काट्यातून धीर उमलतो,
शब्द जखमेतूनही सजग होतो माणूस।

थेंब-थेंब साचुनी सागरच घडतो,
पडत-उठता अखेर स्थीर होतो माणूस।

ज्यांनी झुंज दिलीच नाही आयुष्याशी कधी,
त्यांना कुठे कळे काय समर होतो माणूस।

स्वप्नांच्या शिखरावर पोहोचायचे असेल,
खडतर मार्गानेच अमर होतो माणूस।

Latest posts by Varsha Karhad - Munde (see all)