आकाशाच्या अथांग पटलावर,
ढगांचे मुक्त चित्र उलगडते,
तशी मनाची ओढ कधी
आनंदाच्या तरंगांत नाचते.
झाडांच्या पानांत कुजबुजते वारे,
विचारांना देतात नवे सहारे।
सूर्य जसा किरणे वाटतो,
तसा आशेचा दिवा मनात पेटतो।
निसर्ग सांगतो धीर धरायला,
ऋतूंची चाल शिकवते स्वीकारायला।
कोसळणारा पाऊस देतो स्मरण,
की अश्रूतूनही जन्मते नवीन जीवन।
पक्ष्यांच्या उडणाऱ्या थव्यांत,
दिसतात नेहमी विचार उंचांत।
आकाश जेवढं गहिरे निळं,
तेवढंच मनही शांत नि निर्मळ।
शेवटी मन नि निसर्ग एकरूप होतात,
तिथे कोणी नसत, तरी स्वर गातात।
शोधत फिरत नाही वेगळं कुठे,
मनच निसर्ग, निसर्गच मनात।
- शब्दांची शक्ती - September 28, 2025
- अंधारातील उजेड - September 21, 2025
- अंतर्मुख - September 12, 2025